"حرفهای ما چه سطحی و دردهای ما چقدر عمیق هستند."

سکوت آب می تواند خشکی باشد و فریاد عطش

سکوت گندم می تواند گرسنگی باشد

و غریو پیروزمندانه ی قحط.

همچنان که سکوت آفتاب ظلمت است

اما سکوت آدمی فقدان جهان است.

فریاد را تصویر کن!

عصر مرا تصویر کن!

در منحنی تازیانه به نیشخط رنج

همسایه ی مرا

بیگانه با امید و خدا

و حرمت ما را

که به دینار و درم برکشیده اند و فروخته.

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم

و آن نگفتیم که به کار آید

چرا که تنها یک سخن،یک سخن در میلنه نبود

آزادی !

ما نگفتیم

تو تصویرش کن.